VIVARTO prezentuje
W LEPSZYM ŚWIECIE
Boli?
Nazwisko?
Devin Abdela.
Wszystko będzie dobrze.
Do wesela się zagoi.
Trzeba to stosować przez cztery tygodnie.
Nawet jeśli bóI ustanie. Cztery tygodnie.
Uwińcie się z tym w dziesięć minut. Dziękuję.
Nadżib... Przyjmijmy jeszcze po dwóch.
- Po dwóch? - Tak.
Dobrze. Niech będzie czterech.
Trzeba jej coś dać na gorączkę.
Trzy razy dziennie.
Wracaj do siebie.
Nadżib!
Dajcie nosze!
Przygotować się do operacji.
Zawiąż z tyłu.
Pomóż mi.
Ona da radę.
Sprawdż jej puls.
Dajcie światło.
Co jest ze światłem?
- Pacjentka zasnęła? - Tak, doktorze.
Tampony.
Dlamra.
Co z pulsem?
Puls 78.
Stabilny.
Zaciśnij. Dlamra.
Wygląda, że wszystko w normie.
Nie myślałem, że się z tego wyliże. Widziałem już takie rany.
To robota tego drania Wielkoluda.
Słyszałem, że zakłada się jak wygląda seks od środka.
I rozcina dziewczyny, żeby to pokazać.
A śmierć oddała skarby za piosenkę.
Zaśpiewał ją słowik.
O cichym cmentarzu, gdzie rosną białe róże.
Gdzie czarny bez słodko pachnie, a trawa jest zawsze zielona,
zroszona ludzkimi łzami.
Śmierć zatęskniła za takim ogrodem.
Za oknem unosiła się sina, zimna mgła.
Jak śmierć.
Dzięki, dzięki - zawołał cesarz.
Ptaszku niebiański, kiedyś cię znałem.
Wypędziłem cię z mej ziemi,
a jednak odpędzasz zło od mego wezgłowia,
a śmierć od mego serca.
Jak mam ci to wynagrodzić?
Już to zrobiłeś - odrzekł słowik.
Wzruszyłem cię do łez, kiedy zaśpiewałem ci pierwszy raz.
Dla śpiewaka to była najcenniejsza nagroda.
A teraz śpij i nabieraj sił.
I śpiewał aż cesarz zasnął.
Zapadł w ożywczy, kojący sen.
Zawsze czytała mi to przed snem.
- Uważam, że dobrze to wymyślił. - Też tak myślę.
Hanno, to moja matka. To jest Hanna.
- Witam. Tylko pani im została? - Tak.
Christian chce wracać do domu.
Trudno mu pogodzić się z tym, że już jej nie ma.
Christian.
Chciałem ci tylko powiedzieć, że dałeś sobie radę.
Jestem z ciebie dumny i wiem, że mama też by była.
Nie musisz nic mówić, tato.
Możemy o tym pogadać.
Nie musisz tego robić dla mnie.
- Jest pan gotowy? - Już idę.
- Dzień dobry, Mohammed. - Dzień dobry, panu.
Jedżmy.
- Dzień dobry, kochanie. - Dzień dobry, babciu.
- Witaj. - Cześć, mamo.
Jest tu więcej miejsca i tylko my sami. Cisza i spokój.
Nie będę ci przeszkadzać. Masz podłączony internet.
I możesz wybrać własny pokój.
- To najmniejszy pokój. - Jest w porządku.
- Nie musisz od razu decydować. - To mogę wybrać czy nie?
Jasne. Myślałem tylko, że biurko i łóżko z trudem tu się zmieszczą.
Ale ty decydujesz.
To twoja sprawa.
- W każdym razie masz ładny widok. - Tak.
No, to zbieraj się.
Cześć, Szczurku.
- Znów napompowałeś koła? - Wyprostowałeś zęby?
- Denerwujesz się? - Tak.
- Mam pójść z tobą? - Oczywiście, że nie.
- No to trzymaj się. - Jasne.
Do zobaczenia.
- Zasuwaj między naszymi nogami. - Wyglądasz jak szczur.
- Przecież jesteś szczurem, co? - Zostawcie mnie. Dajcie mi przejść.
- Szwedzio! - Pieprzony mutant!
Pieprzony szczur.
Siadajcie i proszę o spokój.
Usiądżcie.
Czyje to jest?
To jest Christian. Cisza.
Christian mieszkał w wielu krajach,
a teraz przeprowadził się tu z Londynu.
- Czy on mówi po duńsku? - Oczywiście, że tak.
Musimy zaznaczyć twoje urodziny w kalendarzu.
- Diedy masz urodziny? - Siódmego lipca.
Siódmego lipca, tak jak Elias. Czy to nie zabawne?
Chyba tak. Proszę o spokój.
Christian, może usiadłbyś z Eliasem?
Przestańcie.
Biedaku!
O Londynie pomówimy póżniej. To może być ciekawe.
Wyjmijcie podręczniki.
Tylko tyle.
Jestem wykończony szarpaniem się z wami.
No, nie...
- Pożyczyć ci pompkę? - Nie, zabrali też wentyle.
Zawsze tak robią. Pójdę pieszo. Nie ma sprawy.
Weż sobie wentyle z innego roweru.
To wtedy ktoś inny będzie szedł piechotą.
Więc dzisiaj ma pecha.
- Proszę. - Dzięki.
Co ty robisz? Spuszczasz komuś powietrze?
- Dim ty, kurwa, jesteś? - Mam na imię Christian.
Christian?
- A co robisz ze Szczurkiem? - Szczurkiem?
Rżniesz głupa? Spójrz na jego zęby. Nie wyglądają jak u szczura?
Nie, poza tym nie zaglądam nikomu w gębę.
Trzeba ją było złapać, Christian.
Odprowadż rower do domu, Szczurku.
Nic ci nie jest? Tak mi przykro.
- Chcesz się ogarnąć? - Nie, nie trzeba.
- Jesteś pewien? - Tak.
Przykro mi.
Nie ujdzie ci to na sucho. Dużo tego zjadłeś?
Cześć, skarbie.
- Jak było w szkole? - Dobrze.
- Spójrz na mnie. Jesteś pewien? - Tak.
Jesteś pewien?
Jeśli mnie okłamujesz, żle się to dla ciebie skończy!
Ja też chcę się bawić!
Zostaw mnie!
Elias...
Nienawidzę cię.
Nie śpisz?
Chcę skończyć grę.
- Czy to krew? - Graliśmy tylko w piłkę.
- Dtoś cię uderzył w nos? - Nie.
Graliśmy w piłkę. To był wypadek.
Nie chcesz zjeść ze mną kolacji?
- Byłoby miło. - Za chwilę.
- Cześć, tato! - Cześć, mały.
- Fajnie znów cię widzieć. - I ciebie też. Tęskniłem za tobą.
- Miałeś dobrą podróż? - Tak.
Trochę długa. Ale w porządku.
Cześć.
Prezent od Mortena, na wypadek gdybyś zgłodniał.
- Obcięłaś włosy? - Nie.
Dobrze, że nam o tym opowiedziałeś, Elias.
Ale teraz chcielibyśmy pomówić z twoimi rodzicami, dobrze?
A więc o co chodzi?
Elias trzyma się na uboczu i to jest fakt.
Spuszczają mu codziennie powietrze. Przezywają go Szczurek.
Według nas, to nie tylko sprawka Sofusa.
Może nie robi tego sam. Ma od tego swoją bandę.
Dto inny to robi, on tylko za tym stoi.
Nie przypisujmy mu zbyt wiele.
Innych uczniów też to spotyka.
Oczywiście obserwujemy sytuację.
Ale prawdę mówiąc, to Elias nie jest w luksusowym położeniu.
Pan często jest w podróży.
Musi być mu ciężko samemu, kiedy nie ma przy nim ojca.
Do tego te problemy między wami...
Jakie problemy?
Wasza separacja, Marianne.
Coś wam powiem.
Odwalcie się od naszego prywatnego życia!
To nie ma nic do rzeczy.
Jestem zszokowana tym, co mówicie o naszym życiu.
Jeśli tak będzie nadal, przeniesiemy go do innej szkoły.
I to przez Sofusa, tego małego psychola sadystę!
Może powinniśmy być bardziej konstruktywni.
Co sugerujecie?
Może powinieneś kupić mamie kwiaty.
Albo czekoladki.
- Z bliska jesteś jeszcze brzydszy. - Odpieprz się.
Musisz wylizać mi buty, jeśli chcesz przejść.
Pieprzona oferma.
Dupek!
No, co Elias.
- Jeśli ktoś zapyta o wczoraj... - Nic nie powiem.
Nic mu się nie stało.
Jeśli piśniesz słówko, już po tobie!
Nie waż się mnie więcej tknąć.
- Już nie będę. - Ani mnie ani nikogo innego.
- Mam to w dupie czy zdechniesz. - Już nie będę.
Schowaj nóż. Wywalą cię.
Zwiększenie dawki lekarstwa może wywołać lekkie mdłości.
Jadł pan coś wczoraj?
Pieczeń wieprzową. Wylizałem nawet talerz.
- Prawdziwe pyszności. - Widzę, że już czuje się pan winny.
Dzwonili ze szkoły Eliasa. Powinnaś oddzwonić.
- Mówili o co chodzi? - Masz wyłączoną komórkę.
Nie mam jej przy sobie. Zaraz wracam.
- Dlaczego kłamiesz, Elias? - Nie kłamię.
Christian przyznał się, że miał nóż i bił go po głowie pompką.
- Dlaczego nie chcesz tego przyznać? - Bo nie widziałem noża, tylko walkę.
- Elias powiedział, że miałeś nóż. - Nie miałem noża.
Dobrze. Jeśli ktoś tu kłamie, to ty powiedz mi prawdę.
To on mnie uderzył. Więc mu oddałem.
Walnąłeś go pompką od roweru?
Musiałem. On jest większy ode mnie.
Nie miałem wyjścia. On mnie zaatakował.
Elias...
To poważna sprawa. Być może straci oko.
To będzie miał nauczkę, żeby nie zaczepiać ludzi.
Witaj.
Cześć, Marianne.
- Gdzie jest Elias? - Policja go przesłuchuje.
- Policja? Co się stało? - Poważne zarzuty.
- Napaść z użyciem noża. - To niemożliwe.
To niepodobne do Christiana. I nie znaleziono noża.
- Czy to Elias uderzył Sofusa? - Tego jeszcze nie wiemy.
Policja ich przesłuchuje i ustali jak było.
Czy to prawda, że Sofus będzie ślepy? Policja tak uważa.
Nie.
Będzie miał bóle głowy, może bliznę i to wszystko.
Ale mogło być gorzej.
Dlaczego nie mówiłeś, że cię pobił?
Mogliśmy pomówić z nim i jego rodzicami.
- Mnóstwo osób to widziało. - To nie jest odpowiedż.
Gdybym mu nie oddał,
wszyscy mogliby pomyśleć, że można mi dołożyć.
Powiedz tylko czy miał nóż. Nikomu o tym nie powiem.
Nie miał noża. I przestań mnie wypytywać.
Jeśli ty go uderzysz, on uderzy ciebie. Potem ty mu oddasz i tak bez końca.
Nie rozumiesz tego? Tak zaczynają się wojny.
Ale nie wtedy gdy uderzysz mocno za pierwszym razem.
Gówno o tym wiesz, tato. Tak jest w każdej szkole.
Teraz nikt nie odważy się się mnie tknąć.
Nie będę więcej pytał cię o nóż.
Ale chcę, żebyś wiedział, że możesz mi powiedzieć wszystko.
Rozumiesz?
Tak...
Cześć, to ja.
Cześć.
- Nie śpisz? - Nie.
A co robisz?
Jestem w klubie z braćmi Laudrup.
Czego chcesz?
Tylko porozmawiać.
Nudzę się bez ciebie.
- Rozmawiałeś z Eliasem? - Oczywiście.
Tęsknię za tobą.
Daj spokój.
Mówiłem już, że mi przykro.
Wyznaję to z głębi serca.
Byłam z nas dumna.
Naprawdę dumna.
Z tego, że byliśmy inni od tych, którym zostaje tylko rozwód.
Byłam dumna z tego, że łączyła nas miłość.
Nadal tak jest.
Ale, Anton...
Popełniłem głupi błąd.
Próbowałem ci wytłumaczyć jak musiałem się pogubić,
żeby zrobić te wszystkie głupstwa. Próbowałem...
Ona tak zaprzątała twoją uwagę, kiedy byłeś w domu...
To ciągle boli.
Tyle nas łączyło...
Ale kiedy tu byłeś, istniało tylko kłamstwo.
To było udawanie.
Kocham cię.
Chciałabym ci wybaczyć, ale nie mogę.
Tak to wygląda.
- Dobranoc. - Zaczekaj. Nie rozłączaj się.
Uważam sprawę za zamkniętą.
Wszyscy popełniliście błąd.
Jesteście tak samo winni.
Przynajmniej dotarło do was, że z bijatyki nie wynika nic dobrego.
Ma pani rację.
Mogło skończyć się gorzej.
Tak więc, Elias i Sofus, podajcie sobie ręce.
- Przepraszam, Elias. - Przepraszam.
A teraz Christian i Sofus.
Przepraszam.
I od poniedziałku będziecie przyjaciółmi.
A jak wasze zadania na weekend?
- Cała szkoła o tym szumi. - Co ty będziesz robił, Sofus?
Jestem w grupie zbrojnej. Robimy muszkiety.
Oczywiście. A ty Elias?
Razem z Christianem budujemy wieżę.
Chętnie ją zobaczę.
Chcesz się ze mną przejść?
Nie.
Chodż, Elias.
Tutaj jest.
Chcesz go?
Dzięki.
Super.
Christian?
Wyjeżdżam. Spróbuję złapać lot o czwartej.
Zadzwonię.
- Możesz zostać na obiad. - Dziękuję, ale muszę iść do domu.
- To może w weekend. - Jedż już, tato.
- To do zobaczenia. Trzymaj się, Elias. - Pan też.
- Dokąd leci? - Do Londynu.
Gdzie jest twoja mama?
Nie żyje.
Moi rodzice rozwodzą się.
- Na co umarła? - Na raka.
Wszyscy myśleli, że z tego wyjdzie, ale nie...
Została spalona w krematorium.
To takie okropne.
Normalnie ciała gniją i przenikają do wód gruntowych.
Ja chcę być skremowany po śmierci. A ty?
Może. Nie zastanawiałem się nad tym.
- Dokąd właściwie idziemy? - Na górę.
- A czy tak można? - Jasne.
Chodż.
Niezły widok.
Tak.
Zawsze tu przychodziłem, w czasie wakacji.
- Gdzie jest twój dom? - Mój dom?
Chyba gdzieś tam.
Cholernie długa droga w dół.
Proszę.
Byliśmy na szczycie silosu w dokach. To była strasznie długa droga w dół.
Nie możesz tam wchodzić.
Christian wchodzi tam co dzień.
- Widać stamtąd nasz dom. - Wiem. Ale nie chodż tam.
To nie żarty. To niebezpieczne. Obiecaj, że więcej tam nie wejdziesz.
Nie tak. Musisz mi to wyrażnie obiecać. Gdzie jest pompka?
- Obiecaj. - Tak.
- Co obiecujesz? - Że więcej tam nie wejdę.
To pompujemy.
- Połóżcie tutaj. - Możemy dostać lody?
- Jasne. Tylko ostrożnie. - Chcę się pohuśtać.
Wielkie dzięki.
Fajne były te kajaki.
Nie! Przestań!
Hej, co robicie...
Morten, przestań!
O co się bijecie?
- Zabrał mi huśtawkę. - Dlaczego?
- I uderzył mnie. - Dlaczego go uderzyłeś?
- Nie uderzyłem go. - Dlaczego bijecie się...
Co tu się dzieje?
- On zaczepiał mnie na huśtawce. - Odpychałeś go? Nie rób tak.
Po prostu, pobili się o huśtawkę.
Nie dotykaj więcej mojego syna. Jasne? Rozumiesz to?
Nie dotknąłem go.
Spadaj! Zjeżdżaj stąd!
Co jest z tobą? Masz jakiś problem? Spójrz na mnie!
Nie można zabrać cię na plac zabaw, żebyś nie narobił bałaganu.
- Przepraszam, tato. - Nie zrobiłeś nic złego.
Bardzo cię boli? Nie musisz iść do lekarza?
Nie.
- Naprawdę mi przykro. - Nie wezwiemy policji?
Christian ma rację. Zadzwoń na policję.
- Nie trzeba. - On pana uderzył.
Jedżmy do domu. Lody możecie zjeść w aucie.
I nie mówmy już o tym.
- Christian, nie powinniśmy tu wchodzić. - Dlaczego?
- Czego tutaj szukasz? - Chcę tu tylko być.
Muszę iść do domu.
- Tam jest. - Dto?
Ten buc, który uderzył twego ojca.
Idziemy.
Zapisz.
Idzie tu. Znajdziemy adres w Internecie.
- Hej! Co tutaj robicie? - Biegiem, kurwa!
Spadamy!
- Cześć, tato. - Cześć.
Chodż tu na moment.
- Wszystko w porządku? - Jasne.
- Co znowu kombinujecie? - Chciałem ci tylko to dać.
Co?
Wiem gdzie pracuje ten facet, który cię uderzył.
- Skąd wiesz? - Po prostu wiem. Tam pracuje.
Tak, ale jak na to wpadłeś?
Widzieliśmy go z Christianem, a to miał na aucie.
Wchodziliście znowu na silos?
Nie, tylko Christian wchodzi tam co dzień.
- Ale ty nie wchodziłeś? - Nie.
- Jesteś pewien? - Tak.
Nie zamierzasz nic z tym zrobić?
- A niby co mam zrobić? - Mógłbyś mu oddać.
- Naprawdę tak myślisz? - Tak.
Boisz się?
Nie o to chodzi. Przecież wiesz.
Nie można tak po prostu bić ludzi. To nic nie daje.
Jak wyglądałby ten świat?
On jest dupkiem, a gdybym go uderzył, byłbym taki sam.
A jakby mnie zamknęli, ty nie miałbyś ojca.
W ten sposób on by wygrał.
Lepiej, żeby mama nie myślała, że z ciebie taki mięczak.
Obiecałem, że będę w domu o dziewiątej. Muszę iść.
Dto jest cykorem?
Ty.
- Cześć. - Pozdrów ode mnie mamę.
Halo!
- Witam. - Cześć.
- Szukam Larsa. - Słucham?
- Czy Lars tu pracuje? - Lars?
Lars, jakiś Szwed do ciebie.
Cześć.
Poznajesz mnie?
Mam na imię Anton. Spotkaliśmy się na placu zabaw.
Spoliczkowałeś mnie. Pamiętasz?
Tak, pamiętam.
- Czego chcesz? - Chcę wiedzieć dlaczego to zrobiłeś.
- Nie lubię jak ktoś dotyka mojego syna. - Ja ich tylko rozdzielałem.
W porządku.
Chcę tylko, żebyś trzymał się z daleka ode mnie i mego syna.
W ten sposób nikomu nic się nie stanie. Jasne?
Chcę wiedzieć dlaczego to zrobiłeś, Lars?
A ja chcę, żebyś się zamknął. Wracaj do Szwecji.
Tu nikt nie rozumie o co ci chodzi. Jasne?
Uderzyłeś mnie, bo jesteś do tego zdolny.
Właśnie.
Daj już z tym spokój, Lars.
Mam cię znowu walnąć?
Jesteś dupkiem, któremu wydaje się, że ma władzę nad ludżmi.
- Ale tak nie jest. - Przestań, Lars.
- W porządku, chłopcy. - Czego ty chcesz?
Pokazać tym dzieciom, że się ciebie nie boję.
- I że nie możesz mnie skrzywdzić. - A więc nie boisz się mnie?
I nie mogę cię skrzywdzić? To akurat mogę.
Lepiej, żebyś poszedł do domu. Ty i twoje dzieci.
Te dzieci przestraszyły się, kiedy mnie uderzyłeś.
Były tak wściekłe, że dowiedziały się gdzie pracujesz. I oto jesteśmy.
To cholernie sprytne, że wyniuchałeś gdzie pracuję.
Dobra robota.
A ty jesteś dupkiem, którego nie stać nawet
na "przepraszam". I chcesz mnie tylko bić.
- Czego ty chcesz? - Idziemy do domu.
- Chcesz jeszcze? - Tato.
Zjeżdżaj do Szwecji, pedale.
Wszystko w porządku. Nie bójcie się.
- Idziemy. Dzięki za gościnę. - Proszę bardzo. Cześć.
To nie boli.
Nie przejmujcie się tym.
Tylko na tyle go stać. Przegrał. Dompletny dupek.
- Rozumiesz? - Co mam rozumieć?
To idiota, niewarty naszej uwagi.
Dompletny kretyn.
Nie sądzę, żeby on czuł się przegrany.
- Ale tak jest. - Nie wydaje mi się.
- Chodżmy. - Co za palant!
- Jasne. Wchodż do auta. - Wielki dupek.
- Wielki pieprzony dupek. - Wystarczy już.
- Wielki pieprzony dupek. - Powiedziałem, że wystarczy!
Niech Morten spróbuje.
Zaczekaj. Teraz ty.
Świetnie!
Nie, musisz zrobić to równocześnie.
Właśnie tak.
- Gorączka spadła? - Tak.
To świetnie.
Tu jest.
Chodzi w kółko i straszy ludzi. I nikt nic z tym nie zrobi.
Poszukam jakiejś kratki.
Chodż tu.
Skarby mojego dziadka.
Nie powinno się tego tutaj trzymać.
Można wysadzić w powietrze cały dom.
To tylko fajerwerki.
Nafaszerowane prochem. Jest tego parę kilo.
- Wystarczy, żeby zrobić bombę. - Naprawdę?
Jasne. Pokażę ci w necie.
On znowu uderzył twego ojca.
Może twój ojciec nie bał się, ale on go znowu uderzył.
Jeśli zemścimy się, może to go czegoś nauczy.
Czy wybuch będzie głośny?
- A jak ktoś usłyszy? - Nikogo tu nie ma.
Trzymaj.
Chcesz zapalić?
Będziemy musieli szybko spadać.
- Ty to zrób. - A ty nie chcesz?
Pamiętaj, natychmiast uciekaj.